Strips & comics, Zone 5300

Comics Krenten aflevering 5

In ieder nummer van Zone 5300 bespreek ik onlangs verschenen comics, die zeer de moeite waard zijn, onder het motto “Honderden comics per maand en Zone 5300 wijst de weg”. Dit is de aflevering van het zomernummer dat nu in de winkels ligt.

The Witcher is onder gamers een moderne klassieker. Voordat de comicreeks die status bereikt, moeten er nog heel wat beren geveld worden en archipellen leeggeroofd, maar Curse of Crows (Dark Horse, TPB, € 16,95) is zeker een zetje in de goede richting. Geralt, een langharige huurling met speciale gaven om heksen dwars te zitten, is met zijn collegaatje Ciri op weg naar Novigard om daar een striga om te leggen, een vervloekte vrouw die zich een andere gedaante heeft aangemeten.

Onderweg redt het tweetal een dame uit de klauwen van een trol, en je raadt het al: zij is niet helemaal wie ze zegt te zijn. Het maakt de tocht er een stuk ongemakkelijker van, maar ook spannender. Het tekenwerk van Piotr Kowalski is strak en zit tussen het werk van Servais en Fables in. Het kleurgebruik is stemmig en draagt bij aan de sfeer van het verhaal, dat niet alleen uit zwaardgekletter en monsters bestaat maar ook een romantisch, ja zelfs erotisch tintje heeft. Daar heb ik de gamers nooit over gehoord.

Nog meer lang haar zien we terug in Klaus, een geweldige comic uit zeven delen waarvan onlangs een prettige hardcover verscheen (Boom!, TPB, € 33,00). De Klaus van Grant Morrison en Dan Mora is niemand minder dan Santa Klaus, in dit verhaal een breedgeschouderde buitenman met een witte wolf die kinderen gelukkig maakt met houten speelgoed.
Niets aan de hand, tot hij in het stadje Grimsvig aankomt en merkt dat het daar niet pluis is: de mannen werken allemaal in de mijnen en de kinderen zien er allerminst blij uit. Logisch, want de heerser van Grimsvig is in de ban van een stem, die hem opdraagt de vreugde en het spel uit de harten van de mensen te halen.
Deze Lord Magnus is een protokwaaie en Klaus, die niets onaardigs in de zin heeft, zet alles op alles om Grimsvig te redden en Magnus te ontmaskeren. Hij brengt cadeautjes en zet daarmee alles op scherp.
Wat volgt is een heerlijk spektakelstuk vol ingrediënten die niet in ‘ons’ tamme oude-man-met-een-baard-verhaal passen. Uiteindelijk wordt Grimsvig gered: dat hoort bij een verhaal als dit. Maar de wijze waarop maakt van Klaus een must-read.
Ook al is het hartje zomer.

Van langharigen naar de keurige verschijning van Robert Black is een flinke stap die Providence heet. De twaalfdelige reeks comics van Alan Moore en Jacen Burrows (Avatar Press, $3,99 per deel, later $4,99) is net voltooid en het wachten is op de allesomvattende trade paper back of hard cover.
Providence is het verhaal van de journalist Black die zijn reporterspet tijdelijk aan de kapstok hangt om te werken aan zijn magnum opus, de Roman Waar Iedereen Het Over Zal Hebben. Zijn voorwerk brengt hem waar geen schrijver ooit was. Voor wie nog geen idee heeft: denk vooral aan het werk van Lovecraft, waarmee Moore al langer stoeit, en dus met een prettige portie verschroeiende horror.

Het tekenwerk is uit de klassieke tijd, met dunne lijnvoering en een ongemakkelijke kleurstelling, en dat geeft de serie de sfeer en de angstigheid die het nodig heeft, zeker in de eerste delen. Het is ondoenlijk om de verhaallijnen eventjes krenten-style te reconstrueren, maar dat het een trip is, daarover bestaat geen twijfel. Koppie erbij, want de transformaties zijn niet van de lucht en het bovennatuurlijke tiert welig. Als absint niet in een fles zat, dan was het Providence.