Strips & comics

De beste strips van 2017

Om met de conclusie te beginnen: 2017 krijgt als stripjaar een dikke 7-en-een-half. Het was geen uitgesproken jaar, maar er verschenen genoeg interessante strips en graphic novels om je met gemak een breuk te lezen, op een prettige en (intellectueel) uitdagende manier.
In een interview met een kersverse Haarlemse stripwinkelier verzuchtte deze onlangs dat hij nu eens van dichtbij meemaakt hoeveel er eigenlijk verschijnt: het is werkelijk niet bij te houden. Nu lijkt me dat sowieso geen gezonde bezigheid, maar toch. We mogen niet klagen. Uitgevers zijn bepaald niet terughoudend, waarvoor hulde.

Wat in 2017 opviel is de constante stroom aan hommage-albums en nevenreeksen. Bekende stripseries worden uitgeleend, gepimpt en met veel bombarie op het publiek losgelaten, maar de verhalen zijn zelden echt de moeite waard. Wie iets tekent in de traditie van een ander, doet vaak diegene én zichzelf tekort. Geen van die albums heeft de lijstjes gehaald.

De gezondheid van de strip kun je voor een belangrijk deel aflezen aan het aantal interessante debuten dat verschijnt en dat is wel eens beter geweest. Het heeft er deels mee te maken dat uitgeverij Strip 2000 dit jaar het loodje legde: die uitgever durfde in het verleden veel en gaf jonge tekenaars alle kansen. Toch is mijn glorieuze gouden-medaillewinnaar van 2017 een debuut en dat is goed nieuws.

Inmiddels heeft de top 10 al iets van een gezellige traditie, zodat het leuk vergelijken is met de lijstjes van 2014, 2015 en 2016. Vooral interessant om te zien dat alles met een indiaan of een cowboy onverminderd op mijn sympathie kan rekenen. Dit jaar staat er weer keurig een dikke Tex Willer in de lijst samen met deel 2 van Stern.
Verder blijft het jammer dat het om een momentopname gaat: ik heb zoveel mooie albums uit eerdere jaren gelezen, die hier helaas onvermeld blijven (Gods don’t lie, Grickle, Amaa, Tim Ginger, Hubert).

Over mijn Nederlandstalige nummer 1 hoefde ik niet na te denken. Al sinds januari staat het imposante Wolven van Ward Zwart en Enzo Smits fier bovenaan en dat debuutalbum is het hele jaar niet aan het wankelen gebracht. Een echte aanrader die veel meer aandacht verdient.
Maar zoals ik van een stripwinkelier hoorde: “Het heeft geen titel op het omslag, geen auteursnamen en het is nogal donker. En binnenin is het zwart-wit. Of beter gezegd: grijs, op heel dun papier. Dat is lastig te slijten.” Allemaal waar, maar toch: nummer 1, onbetwist. Avontuurlijke lezers worden beloond.
Over covers gesproken: Had meneer nog iets gewenst? heeft ook al geen omslag met een hoge attentiewaarde maar is een schitterend verhaal.

2017 was ook het jaar dat Saga begon met het in flinke vaart uitgeven van het verstripte werk van Marcel Pagnol, de Franse romancier-cineast (1895-1974) wiens herontdekking tot op vandaag zes prachtige Nederlandstalige albums opleverde, waarvan het tweeluik Topaze het mooiste is. Naar het schijnt willen de Fransen er een reeks van dertig albums van maken. Ik heb er alvast een Billy voor bijgekocht.

Klik op de titel voor mijn recensie.

Top 10 NL

1 Wolven – Ward Zwart en Enzo Smits (Bries)
1 Topaze – naar Marcel Pagnol (Saga)
2 La casa – Paco Roca (Soul Food Comics)
3 Gegijzeld – Guy Delisle (Scratch)
4 Een zus – Bastien Vivès (Casterman)
5 Had meneer nog iets gewenst? – Virginie Augustin (Dargaud)
6 Münchhausen en Freud – Flix en Bernd Kissel (Soul Food Comics)
7 Stern 2: De stad van de wilden – Julien Maffre (Dargaud)
8 De glorie van m’n vader – naar Marcel Pagnol (Saga)
9 Tex Willer: Man van Atlanta – Jordi Bernet (Hum)
10 Familieziek – Van Dongen (Scratch)

Mijn Engelstalige lijstje wordt aangevoerd door de autobiografische memoires van Thi Bui, die als kind met haar zusjes en ouders per boot vluchtte uit Vietnam. Omdat ze zelf voor het eerst moeder wordt, richt ze zich in het verhaal voornamelijk op de rol van haar toen nog jonge moeder, die voor hete vuren stond maar daar nooit over sprak.

The Girl from The Other Side is een grote ontdekking: een dark fantasy sprookje in manga-stijl. Ik had niet vermoed daar ooit nog eens in verzeild te raken. Maar na een kwartiertje was ik al hooked. Het zorgde er subiet voor dat ik het genre ben ingedoken en op aanraden van zowat iedereen daarna Monstress heb ontdekt. Ook al zo’n onderdompeling.

Over comics gesproken: het afgelopen jaar verschenen weer drie afleveringen van Comics Krenten in Zone 5300, waarin alle hoogtepunten werden besproken: hier, hier en hier.

Het tweede deel van Noah van Scivers avonturen van wannabe dichter Fante Bukowski is een echte aanrader, vanwege de zeurderige humor en een hoop poëtisch nihilisme. Ook hilarisch is de cartoonbundel Baking with Kafka van Tom Gauld, zoals eigenlijk alles van hem top is.

Op een andere manier buitensporig is Driving short distances; een verhaal over een vertegenwoordiger die een 28-jarige slungel in dienst neemt: voor wat? Niemand heeft een idee. De twintiger hoeft namelijk zo goed als niets te doen, behalve te luisteren naar de eindeloze stortvloed aan verhalen over logistiek, management en zaken die dieper gaan: pasteitjes, collega’s en de zin van het leven.

Top 10 EN

1 Best we could do – Thi Bui (Abrams)
2 Driving short distances – Joff Winterhart (Jonathan Cape)
3 The girl from the Other Side – Nagabe (Seven seas)
4 Baking with Kafka – Tom Gauld (Fantagraphics)
5 Black Hammer – Jeff Lemire en Dean Ormston (Dark Horse)
6 Fante Bukowski 2 – Noah Van Sciver (Fantagraphics)
7 Monstress – Marjorie Liu en Sana Takeda (Image)
8 On the Camino – Jason (Fantagraphics)
9 Rebels, These Free and Independent States – Andrea Mutti en Brian Wood (Dark Horse)
10 The park bench – Christophe Chabouté (Gallery 13)

Tot slot de andere zaken die hebben bijgedragen aan een mooi stripjaar. Mijn hoogtepunt was een bezoek aan het Lakes International Comic Arts Festival in Kendal, UK. Het is een heerlijk stripfestival in een pittoresk stadje in Cumbria, waar het ondanks het typische Engelse weer werkelijk hartverwarmend was. Een mooier stripfestival bestaat er niet: een tjokvol programma met echt goede interviews en paneldiscussies, een perfecte stripbeurs met alleen stripauteurs (dus zonder winkels, commercie, verzamelaars en bananendozen) en een line-up waar je U tegen zegt. Zo zou elk festival moeten zijn. Kijk alleen al eens online hoe ze de zaken daar voor elkaar hebben en je bek valt open van verbazing (en jaloezie). Ik heb de ticket voor volgend jaar al in de zak.
Ook geweldige ervaringen waren de twee bezoekjes aan de Will Eisner-expositie in het stripmuseum van Angoulême. Ooh en aah, en dat een paar uur achter elkaar.

Ook mooi in 2017

1 Mijn bezoek aan het Lakes International Comic Arts Festival, om het enthousiasme, het programma en de vriendelijke ambiance.
2 De expositie met het werk van Will Eisner in Angoulême, dat in één keer drie zaken van de bucketlist haalt.
3 Het geweldige idee om achter elkaar het vierdelige Eerlijke lui van Durieux en Gibrat te lezen. Heerlijk.
4 De ontdekking van de mooiste naslagwerken van 2017: Mangasia, het geweldige overzichtswerk van Paul Gravett met alles wat je over manga moet weten. En dan voor de extra verdieping Sarah Thompson’s Hokusai’s Lost Manga.
5 De derde Knetterijs