Strips & comics, Zone 5300

Gelezen: Cadène, Bétancourt & Cartier – One Two Three Four Ramones

Pas aan het einde van zijn leven wist de legendarische Ramones-bassist Dee Dee Ramone waar het echt om draaide. In de bandbiografie One Two Three Four Ramones stelt hij dat muziek het belangrijkste is: “Niet de dope, jongelui. Begin er niet aan”. Kort daarna sterft hij aan een overdosis. Het is tekenend: in het razende verhaal, dat vanuit zijn gezichtspunt wordt verteld, leren we de verslaafde punkrocker kennen als een humeurige windvaan.

De biopic begint met een beschrijving van Dee Dee’s jeugd, die als verklaring moet dienen voor zijn losgeslagen karakter. Een alcoholistische vader, ontspoorde moeder en een hang naar roes die er al op jonge leeftijd in zit. De recalcitrante puber zoekt zijn heil in de muziek en zo ontstaan de Ramones. Het blijkt geen ideale voedingsbodem voor een heilig muzikantenleven.

Hoewel het succes onmiskenbaar is, leest de Ramones-biografie vooral als een rampzalige geschiedenis van gemankeerde ego’s die elkaar treffen in benevelde ruzies: het ultieme clichébeeld van de punkrocker wordt zorgvuldig gecultiveerd. Dat maakt tegelijk dat het verhaal nergens boven zichzelf uitstijgt. De woede die uit de muziek spreekt en die een hele generatie muzikanten inspireerde, wordt teruggebracht tot junkiegedrag.

Het schrijversduo Cadène en Betancourt doet geen moeite de positie van de Ramones te duiden, ze blijven dicht op de groepsdynamiek zitten. Zo wordt het verhaal als de muziek zelf: rechttoe rechtaan, in één snelheid en te vaak in hetzelfde akkoordenschema.

Dat geldt ook voor de overigens heerlijke, vette potloodtekeningen van Éric Cartier. Zijn figuren acteren in een vrij monotone en onbeduidende entourage. Van een biografie over een zo bepalende popgroep als de Ramones verwacht je meer. Dit verhaal had evengoed over een fictieve punkrockband kunnen gaan.

Cadène, Bétancourt & Cartier – One Two Three Four Ramones. Concerto. 96 pagina’s hardcover, €24,99.