Strips & comics

Gelezen: Frédéric en Julien Maffre – Stern 2: De stad van de wilden

Aan de stripserie Stern kleeft al sinds het begin hetzelfde verhaal: toen twee jaar geleden het eerste deel verscheen, was dat precies tegelijk met nog een strip over een doodgraver, Undertaker.
Waar Undertaker alle handen op elkaar kreeg, werd Stern al snel ‘die andere strip over een grafdelver’. Undertaker was gewelddadiger en meer wild dan west dankzij vanaf de heup schietende cowboys en vechtpartijen in de saloon. Zoals het altijd al gaat met westernstrips (en waar echt niks mis mee is).

Stern is anders: Elijah Stern is een bedeesde , grijzige muis zonder schietijzer, die zijn werk discreet en het liefst in stilte doet. Praten is niet zijn ding, lezen des te meer. Stern verslindt boeken en als hij op een dag besluit dat het tijd is voor een stapeltje nieuwe boeken zit er voor hem niets anders op dan naar het naburige Kansas City te gaan: daar is de boekhandel, maar daar zijn ook het lawaai, rumoer en vooral mensen die Stern het liefst mijdt.

Met gezonde tegenzin vertrekt hij op zijn ezel naar de grote stad, met een zak geld voor zijn leesvoer. Eenmaal in de vermaledijde City verliest hij in een onfortuinlijk moment zijn geld, ezel en laarzen aan een stel bandieten. Stern is vastbesloten zijn eigendommen terug te krijgen en stort zich daarmee in een moeras dat wordt bevolkt door een schietgrage grootmoeder, een stelende kunstschilder, een brute bloedworstmaker en nota bene zijn eigen vrouw, die hij jaren geleden in de drukte van de stad achterliet.

Het verhaal lijkt grotesk en overdadig, maar het is de rustige verschijning van Stern die het tempo in toom houdt, terwijl er toch genoeg geknokt, geschoten en gescholden wordt.

Dit tweede deel is veel speelser en energieker dan het eerste en dat is even wennen. Wie het omslag ziet, verwacht dat Stern is veranderd in een meedogenloze vechtjas, maar niets is minder waar. Stern wil zijn spullen terug om daarna rustig een paar boeken uit te zoeken en huiswaarts te keren. Meer niet. Dat de rest om hem heen zich zo eenvoudig verliest in drank en ruzies, is aan hen.

Stern is in alles een sympathieke held. Hij ondergaat zijn lot gelaten en ziet zijn omgeving als een optelsom van noodzakelijke kwaden. De lezer identificeert zich gemakkelijk met hem, al zal hij er niets voor laten of doen. Het is de bijzondere combinatie van het ruige dat we kennen uit het Wilde Westen met het ingetogene van een doodgraver met een gekweld-romantische inborst en een voorkeur voor de wereldliteratuur.

Het tekenwerk van Julien Maffre is nog mooier dat in het eerste deel: met name de eerste tien pagina’s, met de reis van Stern per ezel door het rurale Kansas, zijn juweeltjes. Het zijn mooie panoramische platen die prachtig zijn ingekleurd en zo aan de muur kunnen. Dat maakt Stern om te beginnen al een reeks van formaat: het inkleurwerk van Maffre is indrukwekkend en het is daarom een geluk dat Dargaud de strip op groot formaat en op stevig papier uitbrengt.

Ik vermoed dat Stern met de jaren steeds meer fans gaat krijgen en dat wij in het Nederlandse taalgebied Frankrijk achterna gaan: daar is de strip heel populair. Terecht. Heel terecht.