Strips & comics

Gelezen: Jordi Bernet & Claudio Nizzi – Tex Willer 7: De man van Atlanta

De westernstrip is een stug genre, dat zich al sinds het begin der dagen bedient van volhardende clichés en verhaalgegevens. Van Lucky Luke tot Blueberry, het komt vrijwel altijd op hetzelfde neer: machtspelletjes, corruptie, gedoe met indianen of outlaws die zich bezig houden met ontvoering of overvallen.

De echte westernfan – en dat zijn er veel in stripkringen – is er dol op en neemt daarbij alle wetmatigheden graag voor lief, bijna als voorwaarde, want o wee als het genre zich een uitstapje permitteert: een sci-fi western? Billy de Kid als superheld? Hell no.
Een western is accuraat, tot op zekere hoogte historisch verantwoord en heeft de klassieke vorm en inhoud: het is de reden dat een westernicoon als Tex Willer, oorspronkelijk van Italiaanse makelij, het al sinds 1948 uithoudt en onverminderd populair is.

Sinds vier jaar worden de langere verhalen van Tex Willer uitgebracht door Uitgeverij Hum in een serie albums op groot formaat en in zwart wit, zoals het hoort. De verhalen worden steeds door andere auteurs gemaakt, al is scenarist Claudio Nizzi gelukkig vaak aan boord. Zijn verhalen zitten goed in elkaar en leunen op knappe vondsten en mooie plotwendingen. Zo ook in het zevende deel, De man van Atlanta, dat vorige week verscheen.

De Texas Rangers Tex Willer en Kit Carson belanden weer in een smerig zaakje, dat deze keer te maken heeft met de ontvoering van een gevangene, voor wie ineens heel veel interesse bestaat.
De gevangene is namelijk niet zomaar iemand; het is de gevreesde kolonel Shelby, een unionist die tijdens de Burgeroorlog ongekende wreedheden beging. Hij zit onder een andere naam in de bak en zijn medestanders proberen hem te bevrijden, terwijl Tex en Kit juist worden verzocht hem voor het gerecht te slepen om zich voor zijn wandaden te verantwoorden.

Afijn, genoeg ingrediënten voor een echt pakkend verhaal, inclusief achtervolgingen per koets en paard, knokpartijen in de saloon, corrupte dienders, de bevallige miss Lola en een slotscène die van De man van Atlanta het beste deel tot dusver maakt. In het begin even alert zijn op de namen, maar daarna leest het als een trein.

Voor westernfans is dit album een must-read, het is gemakkelijk één van de fijnste spektakelstukjes van de afgelopen jaren, maar ook als introductie voor minder bevlogen wildwest-lezers is dit een voorbeeldig verhaal.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over het tekenwerk van Jordi Bernet, van wie bij Uitgeverij Hum binnenkort de complete vijfdelige reeks Torpedo-verhalen verschijnt. Ook mooi, daarover later meer, maar eerst in galop naar de stripspeciaalzaak voor De man van Atlanta.