Strips & comics

Gelezen: Paco Roca – La casa

Wat een gelukkig toeval: de zon schijnt, de mens verplaatst zich naar buiten en de sfeer is mediterraan. Geen beter moment voor Soul Food Comics om de stripliefhebber te trakeren op het fraaie La casa van de Spanjaard Paco Roca.

Dit album, het tweede vertaalde werk van Roca in het Nederlands, speelt zich buiten af. Preciezer gezegd: in het buitenhuis van de familie Roca, als we van het autobiografische karakter van het verhaal mogen uitgaan.
Het huis waarover het hier gaat is stukje bij beetje gebouwd door de vader en omdat die een jaar geleden overleed, hebben de drie erfgenamen besloten er afstand van te doen. Het zal met alle familieherinneringen erbij verkocht worden.

En dan gebeurt het. De broers en zus komen naar het huis om het op te ruimen voor de verkoop en dan slaat de twijfel toe: zullen we het toch niet houden? Praktische afwegingen leggen het af tegen emotionele en allerlei gedachten aan vroeger duwen het idee van de verkoop steeds verder weg.

Het verhaal dat Roca vertelt is klein van zichzelf. Het is geen uitgewerkte familiegeschiedenis of generatieverhaal, maar het verslag van een lang weekend. Het is een invoelend miniatuurtje waarin een aantal veertigers iets moet bepalen. Iets wat eigenlijk te groot voor ze is, omdat er strubbelingen zijn, onuitgesproken zaken en frustraties. Maar vooral herinneringen die in de weg staan.

Het zomerse zit hem in de entourage; de zomeravonden met wijn onder de pergola, de mooie verhalen over vroeger en daarmee een vernuftig vehikel voor Roca om zijn vader voor de laatste keer toe te spreken. Bewonderend ergens, met hier en daar onbegrip en weemoed.

Roca vertelt zijn verhaal in een prettig tempo, met genoeg tijd voor nuances en stiltes, vooral tussen de beide broers. Zijn tekenwerk is rustig en de oblong pagina’s ogen vriendelijk, niet in de laatste plaats vanwege het ingetogen kleurgebruik. De keuze voor het liggende formaat komt goed tot zijn recht en -dat moet beslist gezegd- het album is tot in de puntjes verzorgd.

Wat dit verhaal mooi maakt is de rol van de vader, de afwezige: over hem komt de lezer te weten dat hij  een markante man was, tegen wil en dank, en wellicht tegen beter weten in. Hij was consistent en vasthoudend wat zorgde voor een strikt familieleven, al kan dat een gekleurde weergave van de werkelijkheid zijn geweest.

Het is een verhaal van lezen, laten rusten, een mijmering hier en daar. En laat dat nu perfect passen bij het weer van deze dagen: de zon schijnt, de mens verplaatst zich naar buiten en leest La casa.