Strips & comics

Gelezen: Remco Polman & Wilfred Ottenheijm – Floris 2: Heer Floris vraagt erom

De meegedrukte sticker om het omslag vertelt ons dat het eerste deel van de humorserie Floris van Dondermonde, Steekt de draak, in 2015 werd bekroond met een Stripschappenning. Geen geringe prestatie voor een debuut en hoewel het album met korte verhalen beslist grappig was, kwam de prijs te snel. Helemaal nu het tweede deel uit is, want dat is stukken beter.
De karakters zijn scherper, de interactie tussen de figuren is uitgewerkter en biedt meer verhaalmogelijkheden en in de vergelijking lijkt het alsof het eerste album meer een introductie was in de wereld van Floris, terwijl in Heer Floris vraagt erom alles op zijn plaats is gevallen.

Waar je je in het eerste deel kon afvragen hoe lang het grappig is om in een soort middelnederlands te praten, weten we nu: nog héél lang. Het is een humoristisch verhaalelement dat gedoseerd is geland, net als de slimme bijrollen van joker Yorrick en Vrouwe Hadewych, die nu uitgewerkter zijn en zich beter verhouden tot Floris. Ze zijn in staat verhalen te dragen, waardoor het niet steeds over de grappige dommigheid van Floris hoeft te gaan.
Heer Floris vraagt erom is wat subtiliteit betreft al behoorlijk opgeschudt: de dames dienen de simpele Floris regelmatig van repliek, zoals mooi te lezen is in De Visserkoning. Hoogtepunt van het album is Yorricks ontmoeting met de duivel, zelfs geen Floris in zicht.

Het verschil tussen beide albums is te vatten in de uitdieping van de personages. Het duurt even voordat de onderlinge verhoudingen duidelijk zijn, maar eenmaal helder is de opvoering van een figuur al voldoende om de grap in te leiden. Zeg nu zelf: was de Kolonel niet altijd het slachtoffer van Sjors en Sjimmie? En was het niet de lol om dat mijlenver te zien aankomen? Je ziet het ook bij strookstrips zoals Johnny Hart’s Wizard of Id, dat aan het hof speelt en waar ook een gevangene aan zijn armen hangt; een leestip voor alle Floris-fans.

Ook niet onbelangrijk is het tekenwerk dat niet alleen prima in orde is, maar ook blijk geeft van grondige studie naar de riddertijd: de graal, maliënkolder, martelwerktuigen en de interieurs van de kastelen zijn uitgewerkt en natuurgetrouw. Aan alles kun je zien dat de makers vast en zeker regelmatig op het Muiderslot rondhangen. Ook het inkleurwerk is echt goed voor elkaar.
Maar vooral is ook dit deel weer hard lachen, met veel hilarische bijvangsten en knappe vondsten.

Floris zal alleen nog maar beter worden, zeker als Den Eerschte Golve van Emancipathiën het hof bereikt. Dat zou alles nog wat scherper maken. En dan bij deel 4, ergens in 2021, krijgen de makers de Stripschapsprijs.
Kan niet anders.
De Penning hebben ze al.