Strips & comics

Gelezen: Tillie Walden – A City Inside

De jonge striptekenaar Tilly Walden is nu nog een geheime aanrader. Ze is pas 21 jaar en A City Inside is al haar derde album. Met vijftig pagina’s is het aanmerkelijk dunner dan haar vorige twee, maar niet minder indrukwekkend.
In september van dit jaar verschijnen haar memoires, die ondanks haar leeftijd toch al 400 pagina’s beslaan. Walden is geen auteur die haar oeuvre laat aanwaaien, zoveel is duidelijk.

In A City Inside zien we de levenswandel van een jonge vrouw, die zich in een therapeutische of meditatieve sessie bevindt: over de entourage of aanleiding komen we als lezer niets te weten. We zien haar als een  opgroeiend meisje dat niet-alledaagse keuzes maakt in haar jonge leven. Ze laveert tussen een aards bestaan en een gevoelswereld die zich in de wolken afspeelt.

Het lijkt minder logisch dan het is. De kracht van het verhaal zit in de spaarzame tekstflarden die Walden als duiding meegeeft en die een heel heldere en begrijpelijke laag toevoegen aan de vertelling: er zit een constante logica in.

De teksten zijn bij eerste lezing poëtisch en worden naarmate het verhaal vordert steeds directer en eerlijker. Het dichterlijke zit in de rust die de woorden opleveren: het is geen album dat je er in een kwartier doorheen jast, hoewel dat – mocht je het willen – gemakkelijk lukt.

De pagina’s zijn vaak opgebouwd uit enkele tekeningen, soms uit twee of vier, maar nergens wordt het stripachtig, in de klassieke zin. Alleen de proloog (zie illustratie) en epiloog bevatten tekstballonnen en kaders. Verder is er geen kadrering, balloon of striplettering. Dat laatste zorgt ervoor dat je als lezer het gevoel hebt dan je in een schetsboek aan het bladeren bent. Het lijkt neergepend, en is daarmee heel eigen en effectief.

In dit verhaal pakt dat heel goed uit, omdat het verhaal in de jij-vorm is geschreven: er is een stem die jou vertelt wat je hebt gedaan in je leven en hoe je tot bepaalde keuzes bent gekomen; hoe je bent geworden wie je bent. De verteller spreekt de lezer bijna persoonlijk aan.

Het is moeilijk het einde te vertellen zonder iets van de verrassing te verraden, maar tegelijk weet ik niet met zekerheid of het een verrassing is. Misschien is het een constatering, of een reden.
Walden laat dat gedeelte voor de lezer en dat maakt dat het verhaal iets heeft voor iedereen: op zoveel kruispunten in je leven heb je keuzes gemaakt, en de route die je hebt bewandeld heeft je gevormd. Het zijn de wegen, paden en gangen die je loodsen door de stad die in je huist.