Strips & comics

Gelezen: Michiel van de Pol – Spotters

spotters omslagWeet je wat ik het mooie vind van een boek? Dat je het verhaal niet meteen kunt zien, zoals bij een schilderij. Je hebt wellicht een prachtig kunstwerk in je handen, maar je weet het nog niet zeker. Er is slechts een stille belofte.

De afgelopen maanden lag Spotters van Michiel van de Pol op de stapel boeken die ik nog ga lezen; het is een stapel die bestaat omdat ik boeken kopen minstens net zo leuk vind als lezen.
Steeds dacht ik: Spotters, daar kies ik een mooie avond voor uit. Het werk van Van de Pol leent zich namelijk perfect voor een onderdompeling: in één ruk, achterelkaar. Dat komt omdat er zoiets bestaat als het Van de Pol-universum, een wereld waarin de gewone dingen van het leven zo eigen en beeldend worden verteld en getekend, dat je je heerlijk kunt laten meevoeren. Het zijn geen avonturen, geen weidse gebaren, maar steeds kleine dagelijkse situaties die tezamen een meeslepend verhaal maken, over grootse zaken. Zoals het leven zelf.

Spotters is wat dat betreft het beste boek van Van de Pol tot nu toe, en zoals ik al vertelde bij de introductie van mijn jaarlijstje van 2016: had ik eerder de tijd genomen, dan was Spotters vast en zeker in de top 10 terecht gekomen. Ik heb me vergist: Spotters zou op 1 hebben gestaan.
Het is werkelijk een prachtige graphic novel, met kleine en grote geschiedenissen, vragen en situaties. De vertelstem van Van de Pol is zo naturel en raak, daar is er geen tweede van.

spotters 1Kort gezegd gaat het verhaal over modelvliegtuigjesbouwer Frank en aspirant-romancière Julia, die elkaar tijdens een middagje vliegtuigspotten ontmoeten. Hun prille verliefdheid neemt een vlucht naar voren als Julia zwanger raakt en ze bij Frank intrekt. Vanaf hier laat ik het verhaal onbesproken, behalve dat het knulletje Jules heet en de hobby van zijn vader niet erft, zoals dat eigenlijk hoort.

Het zwierige tekenwerk van Van De Pol zit vol kleine nuances en volgt een perfect tempo. De scene dat Frank, geen gemakkelijke gangmaker, spontaan door Julia wordt meegenomen naar een feestje en daar van bankzitter tot fuifnummer transformeert is prachtig uitgebeeld, net als de scene waarin ze samen een vliegtuigje bouwen.
Er zit een slimmigheidje in het kleurgebruik: ieder perspectief heeft zijn eigen steunkleur, waardoor het verhaal gemakkelijk grote sprongen kan maken.
Voor de lezer die het werk van Van De Pol met dit boek leert kennen, zijn de groteske, paginavullende droedeltekeningen misschien even wennen, maar ze passen wel in de sfeer van het verhaal, als de ongepolijste gedachten die ieder mens heeft.

Ik wilde uit alle macht het woord rollercoaster vermijden, bij deze dus, al snap ik wel waarom het steeds in me opkwam: zoveel emoties als in Spotters, van links naar rechts, van binnen naar buiten, zie je niet vaak in een oorspronkelijk Nederlands stripwerk. Oprecht waterige ogen, met een glimlach erdoorheen, mooie dingen, erge dingen. Het is de stille belofte van het leven volgens Van de Pol: het wordt vast prachtig, maar je weet niets zeker.