Strips & comics

Gelezen: Flix & Bernd Kissel – Münchhausen

In stripkringen geldt een zekere wet: als je echt alles uit je passie wil halen, dan leer je de Franse taal. Alleen dan kun je voluit genieten van al het mooie dat er is en vaak niet in het Nederlands wordt uitgegeven. Oké, met Engels kom je een eind, zeker in de comic- en mangahoek, maar toch: de Franco-Belgische stripcultuur, zoals het heet, is enorm en voor ons Nederlanders grotendeels onvertaald. Dat weet iedereen die wel eens een middagje in een Franse stripwinkel is geweest.

Waar je tot voor kort als stripliefhebber niets aan had, was kennis van de Duitse taal. Bij onze oosterburen was het Fix und Foxi, een scala aan Donald Duck-pockets, Mickey Maus en verder wat titels en series die de landsgrenzen nooit overstaken. Das war einmal, want tegenwoordig is Duitsland met een enorme inhaalslag bezig. Wie de fondslijsten en aanbiedingenfolders van de tientallen overactieve uitgeverijen ziet, schrikt zich een hoedje. Het is werkelijk niet bij te benen wat daar vertaald uitkomt én wat er bovendien aan nieuw oorspronkelijk Duitstalig werk verschijnt.

Mijn Frans is suffisant, maar niet extraordinaire, terwijl mijn Duits echt prima de luxe is. Vandaar dat ik me sinds een jaar nu ook actief op de Duitse markt begeef. Zo kocht ik onlangs in de Comix Shop in Basel een stapel strips, waarvan Münchhausen van Bernd Kissel op scenario van Flix, me bijzonder trof. Bijna helemaal zwart-wit, met mooie grijstinten, in een zwierige tekenstijl die doet denken aan Fourquemin (van het prachtige Miss Endicott) en Steven Dupré. Het ademt de sfeer van Simon Spruyts Junker.

Het verhaalgegeven van Münchhausen is bekend, van de leugen en de waarheid, en Flix geeft er een mooie draai aan. Het verhaal speelt in 1939, als Europa aan de vooravond staat van de Tweede Wereldoorlog. Op een dag wordt Sigmund Freud verzocht zich te melden in Buckingham Palace omdat daar een man wordt ondervraagd van wie wordt vermoed dat hij een spion is van Hitler. Het probleem is alleen dat de man zelf een heel ander verhaal heeft: hij is net teruggekeerd van aardbeien plukken op de maan. Aan Freud de taak de leugenaar te ontmaskeren.

Eitje, zul je zeggen, want Freud is immers de wereldvermaarde psycholoog die voor hetere vuren heeft gestaan, maar het blijkt een hele kluif. Want wat als de man nu echt de waarheid spreekt? Freud haalt alles uit de kast, terwijl de lezer de levensgeschiedenis van de aardbeienplukker volgt. Waar we achterkomen is dat zijn leven bepaald niet over rozen is gegaan en dat hij een zware last met zich meedraagt. Of zou hij zelfs daarover liegen?

Het verhaal eindigt in een bonte apotheose, waarin alles perfect samenkomt: een glimlach, een emotie of twee en het gevoel dat je echt een goed verhaal hebt gelezen.
Mocht er ooit iets vertaald worden in het Nederlands, laat het dan Münchhausen zijn. Of ga het nu alvast lezen om je Duits op te halen. Keine schlechte Idee.