Geen categorie

Bep en Truus

Er is een plek vacant in de wijkraad en Bep en Truus azen allebei op het baantje van voorzitter. Bep vindt dat zij de geknipte persoon is omdat ze een jarenlange ervaring heeft op bestuursgebied. Ze is immers al sinds zes jaar voorzitter van de speeltuinvereniging en met de speeltuin gaat het uitmuntend: het begrotingstekort van enkele honderden euro’s is in vier jaar tijd verdwenen, er is een fietscrossbaan aangelegd en de speelweide wordt weer iedere week gemaaid en gerold door een gespecialiseerd bedrijf waarmee Bep goede contacten onderhoudt. Want ook dat is een kwaliteit van Bep, volgens haar man Henk: Bep brengt mensen samen en ze legt gemakkelijk contacten én onderhoudt deze ook. Iets wat bij Truus ontbreekt, aldus Henk.
Kul, vindt Truus. Zij is al tien jaar lang medewerker bij het dorpshuis en is niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken. Truus verkoopt lootjes tijdens de bingoavonden, beheert de garderobe, ziet toe op de folderrekjes en houdt de keuken stralend fris en opgeruimd. Niet dat Bep een luie vrouw is, maar ze is toch vooral van het infomapje en de praatsessies. Zij heeft geen ervaring in het veld, daar waar het gebeurt. En hoe kun je een mening hebben over iets als je geen idee hebt, vraagt Truus zich af.
Natuurlijk vindt Bep dat onzin. Zij komt vaak genoeg in het buurthuis om te weten hoe alles reilt en zeilt. Bovendien komt ze ook vaak in andere buurthuizen en zelfs in andere plaatsen om te kijken of er nog dingen geleerd kunnen worden van anderen. Truus doet dat niet, weet Bep, en dus heeft zij een beperkte visie. Alsof de wereld alleen uit hetzelfde buurthuis bestaat.
Theo, de man van Truus, vindt dat een onzinnig verhaal. Zij gaan regelmatig samen de dorpsgrenzen over om te kijken hoe het er in andere wijkcentra aan toegaat. Zij bezoeken dan vooral gezelligheidsavonden en feestelijke bijeenkomsten. Bep is nooit onder de mensen. Die zit altijd maar met bestuurders te babbelen, weet Theo. Hij vindt de opmerking van Bep exemplarisch voor haar manier van denken: als je maar genoeg met bestuurders praat, weet je vanzelf wat de mensen leuk vinden. Het mag best eens gezegd worden: Bep is elitair, vinden Truus en Theo.
Als door een wesp gestoken, reageert Bep op het verwijt dat zij elitair zou zijn. Ze is gewoon te druk om altijd maar allerlei feestjes af te lopen. Bovendien rijdt ze geen grote auto maar een gewone Toyota uit de vorige eeuw en dat is niet bepaald elitair, meent Bep. Daar komt bij dat Theo, de man van haar rivale, meer dan één auto bezit. Bij navraag blijkt dat Theo niet precies kan zeggen hoeveel auto’s hij heeft. Dat komt omdat hij in zijn werkzame leven een autobedrijf heeft gehad en hij ook auto’s inkocht en weer doorverkocht. Theo denkt dat hij ongeveer vier auto’s heeft maar Henk heeft even een onderzoekje gedaan. Theo en Truus hebben acht auto’s. Kinderachtig? Had Truus Bep maar niet elitair moeten noemen.
Bep heeft een paradepaardje dat zij regelmatig van stal haalt. Truus zou ooit hebben gezegd dat zij niet veel kaas heeft gegeten van financiën, behalve als ze koffie serveert op inloopmiddagen en ze de vijftig cent per kopje incasseert en turft op een lijstje. Onbestaanbaar vindt Bep. Hoe kan een voorzitter nou zo onwetend zijn? Truus wimpelt het argument steevast weg met de opmerking dat er een penningmeester is voor het geld. Typisch Bep, vult Theo aan: Bep wil altijd op alle stoelen zitten. Ze bemoeit zich met alles en zet het liefst het hele boel naar haar hand. Maar met succes, zegt Bep, kijk maar naar de speeltuin. Nou, dat is niet bepaald een succesverhaal, vindt Truus, omdat het hele bestuur namelijk vervangen is door Bep. Hoofdschuddend hoort Bep het aan: om effectief te kunnen besturen moet je met gelijkgestemden werken. Coalities smeden.
Hier, roept Truus, weer van die bestuurspraat! De gewone mensen willen een wijkraad die er voor hun is, niet een clubje bestuurders dat zichzelf graag hoort praten. Daar komt bij dat in het huidige bestuur van de speeltuinvereniging iemand zit -ik noem geen namen- met een strafblad. Goede bekende van Bep, die overigens een schuur in haar achtertuin heeft laten neerzetten door dezelfde aannemer die op het speeltuinterrein een ijscohut heeft gebouwd. Die combiregeling heeft de lokale krant nog gehaald. Was niet netjes, beaamt ook Bep achteraf, maar Truus heeft boter op haar hoofd. Haar broer heeft vastgezeten voor een vermogensdelict. Nooit veroordeeld, reageert Truus. Rook en vuur, bitst Bep.
In november wordt besloten wie uiteindelijk op de felbegeerde voorzittersstoel mag gaan zitten. Wordt het een beproefd recept of een nieuwe koers? De man in de straat is er in ieder geval helemaal niet mee bezig. Allemaal geouwehoer, vindt Gerard. Het lijkt Amerika wel, zegt Klaas. Goh ja, zegt de verslaggever. Want laten we wel wezen, verslaggevers zijn ook niet meer wat ze geweest zijn.

Plaats een reactie