Geen categorie

De weg die wij moeten gaan

Ik ben een Europeaan en daar ben ik trots op. Ik vind het dan ook godgeklaagd dat allerlei exoten onze Europese cultuur zomaar misbruiken, zonder zich te bekommeren om diegenen die al eeuwen in Europa wonen. Want zeg nou zelf: zo’n Eurovisie Songfestival, daar is toch verdomme niets meer van over? Hebben de lidstaten van de EEG zich daarvoor al die jaren uit de naad gezongen?
Wat is er Europees aan een fluisterende baarddrager uit Montenegro die ons alle ins en outs van zijn liefdesleven cadeau doet, verpakt in een draak van een lied dat Nazje nazje nazje heet? Waar is de tijd gebleven dat we daags na de finale massaal naar de platenwinkel togen om de single van Ein bißchen Frieden te kopen? En nog iets: gaf het dat Nicole uit Duitsland kwam? Om de drommel niet! We waren als Europeanen maar wat trots op dat leuke liedje, dat prompt op 1 stond in heel Europa. Kijk maar op internet.
En hebben we niet de hele zomer van 1984 rondgelopen met coupe-soleil omdat die vlotte Zweedse knullen van de Herrey’s van die kekke witte streepjes in hun haar hadden? Diggi loo, diggi ley, dat waren nog eens tijden!
Bucks Fizz zong Making your mind up en die heerlijke duvel van een Sandra Kim antwoordde gevat met J’aime la vie. Het werden niet alleen grote hits; de titels behoorden vanaf dat moment tot het Europese cultuurgoed. Ging je op vakantie naar Frankrijk, dan vertelde je dat je van het leven houdt. Zo makkelijk was een praatje aan te knopen. Dat de integratie van tegenwoordig zo beroerd gaat, kunnen we dus gerust op het conto schrijven van de nieuwe Europese lidstaten. Je stapt nu eenmaal niet met uitgestoken hand af op een Montenegrijn, terwijl je hem een vriendelijk Nazje nazje nazje toewuift. Voor je het weet, denkt zo’n dialectische autohandelaar dat je met hem de koffer in wilt en heb je de beren aan het dansen. Met hetzelfde gemak eindig je in zijn kofferbak. Dan j’aime je la vie even wat minder.
Vroeger was het Songfestival veel meer van de mensen dan nu. Ik weet bijvoorbeeld nog precies dat het altijd erg spannend was hoe de Hollandse afvaardiging gekleed ging. O, wat gonsden de polderwoonkamers van opwinding toen de dames van Frizzle Sizzle blootsvoets het podium betraden! Daar werd over gesproken, in heel Europa. Dat heerlijke Europa van toen.
Het ging mis toen Israel ineens Europees werd, mee mocht doen aan ons feest en prompt een travestiet op ons afvuurde. Puik werk van de lobbyclub Matze & Co. Om niet voor antisemitisch te worden uitgemaakt, gaven we onze twelve points massaal aan het land dat niet eens grenst aan een Europees land, maar ligt ingeklemd tussen Palestijnse gebieden.
Ja, het Songfestival werd een politiek speeltje. Kent iemand het refrein van het winnende Oekraiense liedje van een paar jaar geleden? Vast niet. Wel grappig dat die eerste plaats ongeveer gelijk viel met de omwenteling in dat oereuropese land, trouwens.
En toen gingen ook de radertjes werken bij de landen met een nog poverder Eurovisie-traditie. Loopt u even mee? Dit jaar won een gezette woonwagenlesbiet uit het machoëske Servië de show. Servië is een land dat worstelt met haar verleden, en wil bewijzen dat het bij Europa hoort door volgend jaar een prachtig Songfestival te organiseren. Zodat toute l’Europe denkt: goh, dat Servië, dat is helemaal nog niet zo’n homofoob kutland, waar op zigeuners wordt gejaagd. Sterker nog, het is een aanwinst voor een gezond en sterk Europa!
Zie hier de Eurovisie anno 2007. En wie zijn de dupe? Inwoners van landen als Luxemburg, Denemarken, Nederland en België; zij die zich modest en terughoudend inzetten voor het welslagen van de Europese droom. Voor hun is het Eurovisie Songfestival veranderd van een jaarlijks avondje toptelevisie in een ergerlijk zapmoment van bijna vier uur. Er kijkt geen hond meer naar! Want waar is het stukje Euro-identificatie gebleven?
Nog iets: de homoscene. Moeten wij hun ritueel redden door te klagen bij de directie van het Songfestival? Die rakkers en meiden (of hoe dat tegenwoordig ook allemaal heet) hadden het echt omarmd als hun feestje; dat was zo schattig om te zien. Vroeg je zo’n homo in de jaren negentig waarom, dan antwoordde hij immer opgetogen: ‘nou gewoon, het is onwijs leuk. Oe.’ Het had niet echt iets om het lijf. Het was gewoon een verzetje voor die lui. Bonding.
Tegenwoordig bedenkt een homo zich wel twee keer om te zeggen dat hij het leuk vindt naar verklede hardrockvikingen of een roedel getoupeerde lakturken te kijken. Dat is in- en insneu. Ik, als Europeaan van alle Europeanen dus ook van de homo’s, vind dat iedereen een plekje verdient in ons machtig mooie continent. Maar ik vind ook dat we onszelf wel moeten gedragen tijdens het Songfestival, want zoals het nu gaat, gaat het gewoon niet langer. Dat accepteren wij niet.

Plaats een reactie