Geen categorie

Donderglas

We zijn onaangenaam getroffen, het is opnieuw een beetje minder leuk geworden op deze aarde. Er mag al zo weinig en het wordt steeds erger. Afgelopen week beleefden we weer een sterk staaltje van ‘wat de overheid ons allemaal aandoet’. De politie gaat namelijk strenger toezien op de aanwezigheid van alcohol en glaswerk op de openbare weg. Heel eenvoudig, zeggen ze, omdat drinken op straat helemaal niet mag. Het is de reden dat we af en toe sjofel geklede gasten zien lurken aan een plastic zak in de vorm van een bierfles.
Maar wij zijn niet op ons achterhoofd gevallen, hier in Groningen: het gaat helemaal niet om de bestrijding van outdoor-alcoholisme. Het is opnieuw de gewone man die wordt afgeknepen en beknot. Het slachtoffer is de hardwerkende modelburger die ’s avonds naar het café gaat en noodgedwongen naar buiten moet voor zijn sigaret. Dat is op zich al onverteerbaar, maar ach, zolang we erbij kunnen drinken, is er niks aan de hand. Maar zelfs dát mag niet meer als het aan de politie ligt. Zestig euro kost het als je het toch probeert. Een schande! Leefde Pimmetje nog maar, die zou ze bij de lurven pakken en achter de boeven aansturen.
Het reactionaire gekakel is om moedeloos van te worden. De directeur van de lokale horecaclub slaat op hol en beschrijft het gruwelijke doemscenario van een stad ‘waar een paartje in het plantsoen geen flesje rosé meer mag opentrekken’, alsof het openbare groen nu ook al tot zijn werkterrein behoort.
Dan zijn er de onvermijdelijke rookgordijnen van belanghebbenden, gevat in vragen als ‘wat doet de politie als er iemand met een glas op een meter afstand van een terras staat?’ en ‘worden er ook boetes uitgedeeld voor het drinken van maltbier uit een aardenwerk kruikje?’ Deze infantiele oprispingen zijn niet constructief, maar uitsluitend bedoeld om bij de populistische onderafdeling in het gevlij te komen, want die is al lang niet meer tevreden als je zegt dat het gewoon niet mag. Het zijn zware tijden.
En tussen alle dommigheid en geenstijlerij door klinkt dan ineens een opmerking, die je doet beseffen dat we nog niet verloren zijn. Een intelligent horecaman begrijpt de commotie niet en vat zijn onbegrip glashelder samen: ‘Wij vinden verscherpt toezicht prima. Mensen die buiten willen roken mogen hier nooit hun glas meenemen’. Amen.

Plaats een reactie