Geen categorie

Een wereld van verschillen

Een lekke band en een afspraakje in Paddepoel, dus vorige week weer eens ouderwets met de cityliner, zoals de stadsbus tegenwoordig heet. Wars van alle trends groet ik de buschauffeur allerhartelijkst en krijg een vriendelijk ‘goedendag heerschap’ terug. Naast mij ploft met een zucht een einddertiger neer. De zitting puft mee. Haar vriendin kiest de plek aan de andere kant van het gangpad.
Als de bus op het Zuiderdiep is aanbeland, zegt ze plompverloren tegen de andere dat ze het hoofdgerecht van die kale van vorige week heeft klaargemaakt en dat het lekker was. Haar vriendin roept enthousiast dat zij het ook wilde proberen, om met een vies gezicht te vervolgen dat ‘die met die blonde pruik’ er een zootje van maakte. “Wat dat volkse type de rest durfde voor te zetten, dat kon echt niet. Van dat goedkope schepijs met ananas uit blik.”
“En dan die vis met gebakken banaan, dat was echt vies. Ze had geen idee wat ze deed.”
“Dat ze die mee laten doen, dáár begrijp ik niks van.”
Zelf begrijp ík geen woord van wat ze zeggen. Ondertussen rijdt de bus een alternatieve route, vanwege allerlei wegafzettingen en omleidingen. De rit duurt daarmee een stuk langer en zeker een kwartier moet ik aanhoren hoe een homo met oogschaduw zijn voorgerecht verprutst had en waarom de mintmousse van een ander meer leek op een dot slagroom met groene spikkels. “Ja”, reageert de ander, “die kerel had werkelijk geen flauw benul van stijfkloppen. Die had ik een drie gegeven.”
“Maar de groep van twee weken terug vond ik echt helemaal niks. Stuk voor stuk saaie mensen en die interieurs waren allemaal zo treurig.”
“Precies, ik had die woensdag al zoiets van: laat maar zitten. Ik hoef niet eens te weten hoe het afloopt.”
“Tja”, besluit mijn buurvrouw, “je hebt niet iedere week vier leuke mensen aan tafel.” Ze stappen uit en als ik ze weg zie wandelen, hoop ik dat ze vanavond wél een gezellig dineetje hebben.
Een uurtje later zit ik samen met een vriendin en een giant-pizzadoos tussen ons in naar de televisie te kijken. Ze zapt langs de kanalen en houdt stil bij de aankondiging dat er na de reclame weer een aflevering is van Smaken Verschillen. “Ha leuk”, roept ze, “dat is mijn favoriete programma. Soms zitten er echt kneuzen bij, je lacht je blauw.” Na een paar minuten valt alles op zijn plek. Sindsdien heb ik geen aflevering meer gemist, met dank aan mijn lekke band en de hoofdschuddende chagrijnen in de bus.

Plaats een reactie