Geen categorie

Flappie

Het leven als zzp’er is er niet gemakkelijker op geworden. Alle zeilen moeten worden bijgezet om niet te verkommeren en zo vond ik mezelf onlangs bij een loket voor zelfstandigenhulp. De mevrouw aan de andere kant van de tafel was één en al begrip en toewijding. Ze kende de crisis van haver tot gort. Samen, zo zei ze, komen we er zeker uit. Maar eerst moesten we uitvinden waar mijn kansen liggen, om te zien waar mogelijkheden zijn. Kortom, waar ben je goed in?
Ik vertelde van mijn voortreffelijke en bij tijd en wijle hilarische schrijfwerk en van mijn onmiskenbare voorliefde voor boeken. Ze knikte bemoedigend terwijl ze een paar trefwoorden op een A4’tje noteerde. Ga door, zei ze, zo komen we ergens. Ik ging verder: ik schrijf zowel indringende teksten, met een trefzekere aantrekkingskracht en uitmuntende leesbaarheid, als inspirerende en meesterlijk gecomponeerde betogen die je beetnemen en ogenschijnlijk moeiteloos naar de laatste pagina dirigeren.
De mevrouw legde haar balpen neer en zei: heb je er ooit aan gedacht om bij een uitgeverij te gaan werken? Ze hebben daar een schreeuwende behoefte aan mensen die goede flapteksten kunnen schrijven.
Nou, dat leek me wel wat. Flapteksten zijn namelijk per definitie kleine stukjes tekst en dus zou ik mooi genoeg tijd over houden voor andere klussen. Kortom, prima voor erbij. Werkelijk waar: ik zeg ja, en ze pakt meteen de telefoon om een lokale uitgever verheugd mee te delen dat ze zojuist een flaptekstenschrijver heeft gevonden. Aan de andere kant van de lijn hoor ik een bevrijdende kreet. De nood was blijkbaar hoog.
Dat vond bijna twee maanden geleden plaats. Inmiddels zit ik al geruime tijd wervende teksten te schrijven en heb ik zelfs een bijnaam op de redactie: Flappie schrijft onvervalst zinderend en kan fascinerend betoverende achteropteksten fabriceren die buitengewoon indringend en eigenzinnig virtuoos zijn.
Het is waar: ik kan op een zeldzaam voortreffelijke en metaforisch dappere wijze van iedere drol een gebakje maken. Zo kwam er laatst een literair agent op de redactie met het manuscript van een Afrikaanse bestsellerauteur van wie ik nog nooit had gehoord. Volgens hem zou het volkomen dom zijn om die man niet in het fonds op te nemen, zeker met de Afrikaanse focus van het WK voetbal in het verschiet. Steekhoudend, vond de uitgever en dus moest ik ‘De bruidssluier van mijn grootmoeder’ gaan vermarkten. Ik vroeg: is het een grappig boek? Nee, dat was het niet, maar wel erg scherp en ontegenzeglijk beklemmend geschreven. Dus de schrijver is een begenadigd verteller? Ja, dat kon je wel zeggen volgens de agent. Magistraal, onthutsend of juist treffend? Poe, zei de man, dat weet ik niet: zolang het boek niet vertaald is, heb ik geen idee. Mijn baas bood uitkomst: deze explosieve pageturner is verbijsterend gloedvol, meeslepend en onwaarschijnlijk trefzeker geschreven. Prima, zei ik, daar kan ik wel wat mee.
Na een half uur kwam de uitgever aan mijn bureau staan. Hij had geen goed gevoel over de flaptekst van het Afrikaanse boek. Het was nog niet inspirerend genoeg en daarom ligt het nu in de winkel als dé literaire sensatie van het jaar, volgens iemand die toevallig ook Mandela van achteren heet, en is het een allerzeldzaamst genoegen en een onvergetelijk gloedvolle leeservaring.
Is dit nu het succesverhaal van een zzp’er die kortgeleden nog aan de afgrond stond? Helaas niet. Gisteren heeft de uitgever me op de laatste dag van mijn proeftijd gezegd dat ik toch niet word aangenomen. Eén of andere IT-er heeft een computerprogramma geschreven dat automatisch flapteksten genereert, op basis van vooraf ingevoerde superlatieven en kwalificaties. Dat kwam keihard aan. Ik kan gerust zeggen: op niet mis te verstane wijze.

2 Reacties op “Flappie”

Plaats een reactie