Strips & comics, Stripschrift

Gelezen: Sam Peeters – Fucking Hell

fucking-hell-grootNa een onenightstand heeft de Duivel een gebroken hart. Het meisje dat hem heeft geraakt wil niet verder en daar heeft de gehoornde het knap lastig mee. Ten einde raad vraagt hij om hulp en niet zomaar bij de eerste de beste, hoewel dat raar klinkt, zonder de clou te verraden.

Sam Peeters heeft met Fucking Hell niet alleen een opmerkelijke titel aan zijn palmares toegevoegd, zijn nieuwste verhaal is bovendien het meest vrije wat betreft grafische diepgang en vormgeving. Was In de schaduw van mijn lul al een zoektocht naar nieuwe vertelvormen en idioom, in Fucking Hell gaat Peeters een stap verder.

Het anekdotische verhaal is klassiek, maar de uitwerking en vooral de presentatie in boekvorm is vernieuwend. Het verhaal bevat veel lucht, in de vorm van lege of vrijwel lege pagina’s die op kleur zijn verbonden aan voorafgaande of aansluitende hoofdstukken en die even goed gelezen kunnen worden als locatiemarkering. Het klinkt ingewikkelder dan het is, want tijdens het lezen voelt het intuïtief aan. Als de Duivel het ‘goed’ heeft zijn de pagina’s donkerroze en daar waar hij verteerd wordt door verdriet, zijn de pagina’s zwart. De hel is geel en de hemel in de kerkelijke omgeving lichtblauw. Die kleurnuancering komt ook terug in de tekstkaders.

fucking-hell-groot-2Het tekenwerk is naïever dan voorheen en sluit aan bij het werk van Kaz en Kapreles, met veel harde arcering en rudimentaire vormen. Alle stenen hebben drie arceerstreepjes en het vuur in de hel lijkt op een berglandschap uit een kindertekening. De strip is vrijwel geheel getekend als een platformgame uit de jaren negentig: van links naar rechts, met naast elkaar geplaatste figuren, en profil. Dit zorgt ervoor dat het verhaal als het ware naar voren leunt en samen met de overgangspagina’s een heel aparte leeservaring oplevert, golvend op snelheid en vertragingen.

Deze verhaal- en verteltechnieken maken Fucking Hell een bijzondere graphic novel. Of Peeters zijn lezers gemakkelijk meekrijgt in zijn keuzes valt te bezien; daarvoor in het te weinig een strip in klassieke zin en is het charmante liefdesverhaaltje te een-dimensionaal. Maar dat Fucking Hell met alle experimenteerdrift een logische stap is binnen zijn oeuvre, staat vast.

Deze recensie verscheen eerder in Stripschrift 449.