Geen categorie

Gulden regel

Toen ik de buurtdrogisterij binnenliep, stond de oudere man al met een doosje van het een of het ander te wachten bij de kassa. De jonge verkoopster, een scholiere met een weekendbaantje, kwam vanachter de shampoos en conditioners tevoorschijn. Gewend als ze is aan bejaarde klandizie, de drogisterij is gelegen naast een grote seniorenflat, schreeuwt ze de man vriendelijk een goedendag toe. Beter één keer te hard, dan twee keer gesproken.
De man zet een flesje Dampo op de toonbank. “Voor mijn vrouw”, zegt hij, “ze is er erg aan toe. Helpt dit een beetje?”
“O ja”, zegt het meisje opgewekt, “dit verkoopt hartstikke goed.”
De man knikt. “Weet je wat ze vroeger deden als je verkouden was? Toen had je geen flesjes met allerlei middeltjes. Je legde gewoon een ui naast je kussen.” Het meisje kijkt de man aan alsof hij niet goed snik is. “Een ui? Maar dat stinkt toch?”
“Dat maakt niet uit”, zegt de man beslist, “niets helpt beter. En als je het echt te pakken had, dan smeerde je moeder je voeten in met groene zeep, oude sokken aan en hup, naar bed. Was je de volgende dag weer helemaal het heertje.”
Het verkoopstertje fronst haar wenkbrauwen. Mij doet het verhaal denken aan Klazien, het wijze kruidenvrouwtje uit Zalk dat likdoorns wegwreef met weegbree en het haar weer glazend kreeg met een gekookt aftrekseltje van berkenbast, rozenstek en lievevrouwebedstro. Vreoger gewoon op televisie te zien, maar wel ruim voor de verkoopster geboren was.
De man leest het ongeloof van het gezicht van het meisje. “Joh, er zijn zoveel dingen die de mensen tegenwoordig niet meer weten. Als je last heb van je stoelgang, dan drink je lauw water met lijnzaad of je eet een rauwe aardappel. En die aardappel is ook harstikke goed tegen een hoge bloeddruk. Gewoon de schillen koken en het kookwater opdrinken. En kippensoep helpt het beste tegen de griep.”
Om te voorkomen dat de man grootmoeders visie op de bestrijding van aambeien of doorligplekken met haar deelt, pakt ze snel het doosje, slaat het aan en noemt het verschuldigde bedrag. Even later neemt de man afscheid en ben ik aan de beurt. Ik leg mijn tandpasta op de toonbank. “Dat is dan vier euro vijftig”, zegt het meisje.
“Weet je hoe ze dat vroeger noemden?” vraag ik haar. Nog onder de indruk van de weetjes van daarnet, schudt ze haar hoofd.
“Tien gulden.”

Plaats een reactie