Geen categorie

Hoog van de toren

Voor de meeste Groningers was het even slikken toen onze burgervader vorig jaar aankondigde dat hij het welletjes vond. Aan één Olle Grieze heeft Groningen meer dan genoeg, zo klonk het gevat. En dat terwijl Wallage oud noch grijs is. Sterker nog: Wallage is toegankelijk en vriendelijk, straalt enthousiasme uit, is een ambassadeur van de stad, beschikt over koffers vol ervaring, heeft overduidelijk affiniteit met de stad, de mensen, sport, cultuur en is net zo zichtbaar als de Martinitoren zelf. Aldus mijn strijdbare, in politiek geïnteresseerde collega.
Hij begrijpt er dan ook niets van dat Wallage komende zomer afscheid neemt van zijn stad. Ik heb hem eens in alle ernst horen zeggen dat de wereld Barack net zo hard nodig heeft als wij Jacques. Voor hem is het vertrek van zijn favoriete burgemeester een brok in de keel die maar niet weggeslikt kan worden.
Maar niet alleen voor hem is het een bittere pil. Nu het afscheid aanstaande is, horen, lezen en zien we alleen maar positieve verhalen over onze B van B&W.
Een hele klus dus om een geschikte opvolger te vinden. De raad dacht na, de wethouders dachten na, misschien dacht Wallage zelfs gewoon mee, en toen kwam er een geniaal plan te voorschijn. We vragen het de mensen, we gaan de straat op met een camera, we gooien er een website en een publieksenquête tegenaan, en dan moet het goed komen. Een beetje zoals met het Forum, met het verschil dat Groningen niet zonder burgemeester kan.
De enquête loopt inmiddels als een tierelier en heeft al bijna net zoveel mensen bewogen mee te doen als er sympathiebetuigingen waren voor de Vrienden van de Kunsthal. De nieuwe burgemeester leeft, dat is duidelijk.
Op de site staat een dozijn stellingen. Ieder mag de vier belangrijkste aanvinken en zo ontstaat het profiel van de ideale kandidaat van onze Opperstadjer. De collega vindt de stellingen veel te algemeen en richtingloos. “Ik wil echt kunnen kiezen, zoals met het Forum. Toen kon je tenminste een keuze maken uit onder meer een lelijk gebouw, een raar ding, een on-Gronings gedrocht en een architectonisch hoogstandje dat zelfs in maquettevorm nergens op leek.” Wij kennen zijn mening over het Forum ondertussen wel en knikken vriendelijk in de hoop dat het overwaait.
En dan zie ik de wenkbrauwen van mijn collega omhoog gaan. Hij begrijpt ineens waarom Wallage niet met de Olle Grieze vergeleken wil worden. Niemand vindt het leuk om de rest van zijn leven naast een foeilelijk gebouw te moeten staan. Voor mijn collega valt alles op zijn plek.

Plaats een reactie