Geen categorie

Over(h)oren

Als de zon schijnt, worden mijn oren altijd groter. Dat klinkt misschien vreemd, maar toch is het zo. Met lekker weer ben ik vaak op een binnenstads terrasje te vinden, samen met mijn opschrijfboekje, zoals dat traditiegetrouw het geval is met columnisten sinds Carmiggelt.
Het verhaal van mijn oren verklaart zich als volgt. Op een terras hoor ik altijd toevallig de gesprekken die mensen om me heen voeren. Niet in de laatste plaats omdat de zomerse mens geneigd is behoorlijk veel luider te praten, maar dat terzijde.
Zo kwam er afgelopen week een moeder en puberzoon aan het tafeltje naast het mijne zitten. Moe aan de thee, zoon in tweede instantie aan de cola, nadat mams zijn aanvankelijke zin in een biertje als ‘komt niks van in’ had afgedaan.
“Heb je dat filmpje op Youtube gezien van die vrouw die zo mooi zong bij Britain’s got talent?” vraagt ze aan hem. Ja, dat “maffe wijf” had hij inderdaad gezien. “Daar hebben we met z’n allen vet om gelachen.”
“Maf wijf?” herhaalt de moeder, “wat is er maf aan die vrouw?”
“Heb je gezien hoe ze d’r uit ziet? Met die slechte jurk. En dat haar! Het leek wel of ze een dooie poedel op d’r hoofd had liggen.”
“Daar gaat het toch helemaal niet om? Het gaat om haar zangtalent.”
Daar moet de zoon hard om lachen. “Talent? Wat heb je daar nou aan? Je moet er gewoon leuk uitzien. Je kunt niet zomaar op televisie met zo’n hoofd. Stel je voor, zeg.”
Ze kibbelen nog even door over Susan Boyle, zoals de maffe vrouw met het talent heet, en die de jury en het publiek verbaasde met een prachtig gezongen stuk uit Les Miserables. Iedereen was onthutst: hoe kan een vrouw met dat voorkomen en die kleding zo mooi zingen? De juryleden zijn er nog steeds niet uit, de Britten zijn volkomen verward.
Het is in feite beschamend. Het filmpje laat heel duidelijk zien dat Susan als een melaatse wordt aangestaard en dat ze zich wat lullige opmerkingen moet laten welgevallen voor ze mag beginnen met zingen. Maar ├íls ze eenmaal zingt, slaat de sfeer in de studio subiet om. Hosanna! Dat zo’n type iets kan, niet te geloven! Van een lelijk eendje naar een schitterende zwaan in minder dan tien seconden. Zo gaat het tegenwoordig.
Moeder en zoon zijn ondertussen klaar met het onderwerp. Zoonlief concludeert dat hij liever gewoon-leuke-mensen ziet en niet van dat rare volk. Hij kijkt opzij en denkt: “Zoals die mafkees hier, met z’n grote oren.”

Plaats een reactie