Geen categorie

Serious stug

Wat zou het prachtig zijn als ‘wij in Groningen’ de komende dagen, zoals we al weken doen, niet alleen voorgoed afrekenen met de malariamug, maar ook met het onuitroeibare vooroordeel dat Groningers stug zouden zijn. Want het is toch niet vol te houden om het overweldigende aantal acties die in heel Noord-Nederland plaatsvinden te koppelen aan het beeld van de stuurse Noorderling? Rijendik staan vertegenwoordigers van clubs, verenigingen en initiatieven in de kou te wachten tot ze hun geldbedrag door de brievenbus van het Glazen Huis mogen duwen. Kinderen hebben karweitjes gedaan en komen de opbrengst langsbrengen; anderen roeien, wandelen, fietsen, spelen en musiceren zich een slag in de rondte tegen betaling en een barman gaat zelfs zes dagen onafgebroken aan de slag in zijn café, zonder te slapen.
Een Nederlander uit -laten we zeggen- Uden, Rijswijk of Apeldoorn kan, bij de aanblik van zoveel inzet en passie, toch niet langer denken dat we in onszelf gekeerd, achterdochtig en stil zijn? Inderdaad, de stramme boertjes van Bert Haanstra zijn al lang vertrokken.
In de achttien jaar dat ik in Stad woon, heb ik vaker tegen die vooroordelen moeten opboksen dan dat ik bevestigt werd in het beeld dat mij altijd is voorgehouden van de Noorderling. Oké, carnaval stelt hier niets voor, maar is dat erg? Je zou het namelijk ook kunnen omdraaien: dorpelingen in Limburg en Brabant hebben een bekrompen leven omdat iedereen er op iedereen let, en dan is het logisch dat ze een infantiele uitlaatklep zoeken om eens per jaar helemaal los te gaan. Allemaal prima, daar worden wij niet nuchterder van. Het is maar waar je vertrekpunt ligt.
Nog voordat prinses Máxima de drie goededoelvasters opsloot in het Glazen Huis was er al meer dan drie ton bij elkaar geharkt voor een malariavrije wereld. Nota bene malaria. Geen Groninger had aan het begin van dit jaar kunnen bedenken dat we met z’n allen zo hard tegen die ver-van-ons-bed-ziekte zouden knokken, maar we doen het maar mooi wel! En dat is misschien nog wel het fraaist van alles: het had evengoed een ander goed doel kunnen zijn; wat de Groninger hier laat zien is onvervalste inzet voor een betere wereld. Belangeloos en in de hoogste versnelling. Obama zou bij de aanblik van zoveel doorzettingsvermogen in huilen uitbarsten en ons ‘my kind of people’ noemen. En daar heeft de beste man welbeschouwd groot gelijk in.

Plaats een reactie