Geen categorie

Stembalkje

Mijn strijdbare en in politiek geïnteresseerde collega, over wie ik al eens vertelde, kwam afgelopen week briesend en zwaaiend met allerlei paperassen op kantoor. Wat zullen we nu beleven, dit kan zo niet langer en iedereen accepteert het allemaal maar alsof het niets is. Met een smak gooide hij de A4’tjes op tafel. Het ging over stemmen. En dan met name over het feit dat we ons verplicht moeten legitimeren. In de filmpjes op televisie zien we immers al een maand lang hoe onze burgervader met zijn stempas én paspoort voordoet hoe het voortaan moet. En daar is onze collega het overduidelijk niet mee eens.
Het stapeltje papier dat hij voor ons heeft meegebracht is niets meer of minder dan het advies van de Kiesraad aan de staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, ‘Legitimatieplicht in het stemlokaal’, gedateerd 22 juni 2007. Daarin staat op pagina 7: ‘invoering van een legitimatieplicht zal de mogelijkheden van het plegen van het strafbaar feit van het zich bij een stemming voordoen voor een ander, doen afnemen’. De conclusie van het advies luidt daarom dat het vertrouwen van de burger in het kiesstelsel van groot belang is en dat de invoering van legitimatie hieraan een belangrijke bijdrage kan leveren.
“Tja”, zegt een collega.
“Niks tja”, zegt de ziedende collega met gebalde vuist, “wat hier staat is dat de kiezer moet bewijzen dat hij niet fraudeert. De overheid wantrouwt de burger en dus moeten wij aantonen dat we geen kwade bedoelingen hebben.”
De collega die net nog tja zei, zegt nu allemachtig. Niet dat we meer van haar verwachten, ze is niet zo’n spraakwaterval als het over politiek gaat, maar dan zegt ze ineens: “Dus ik word als eerzaam burger bij het uitoefenen van mijn grondwettelijke stemrecht als een fraudeur behandeld?”
De gebalde vuist van mijn collega zakt van verbazing tot onder strijdbaar niveau. “Wat heb je dat prachtig gezegd”, stamelt hij.
“Tja”, zegt ze weer, “zo is het toch?”
“Hoe het ook is”, zeg ik, “we moeten iets doen om deze Wit-Russische toestanden het hoofd te bieden. Niet stemmen vind ik geen optie.”
Dat vindt de rest ook en daarom hebben we iets ludieks bedacht. We zijn in de weer gegaan met zwart karton en een paar oude brillen. Als u overmorgen mensen door de stad ziet lopen met een zwart balkje voor hun ogen, dan zijn dat potentiële fraudeurs op weg naar een stemlokaal. Klaar om hun onschuld te bewijzen.

Plaats een reactie