Geen categorie

Column: Voor hen die zwijgen

Beste NS-directie, geachte heer Meerstadt,

Voor één keer begin ik mijn brief met ik, waarvoor excuses. Ik ben het namelijk verschrikkelijk zat dat er nog steeds vervelende mensen zijn die het niet zo nauw nemen met de regels van de stiltecoupé. Nederlanders laten in dat kleine stukje trein bij uitstek zien wat een stelletje hufters we eigenlijk zijn. Want zeg nu zelf: hoe moeilijk is het om gewoon je kop te houden, of door te lopen naar een van de andere treindelen? Een stiltecoupé is geen gunst, maar een plaats waar reizigers in alle rust kunnen werken of lezen. Of algemener, in rust reizen. Dat was toch de bedoeling toen u het bedacht? Het is een mooi stukje reiscomfort met stemmige Silence Stilte raamstickers. En dat moeten we koesteren.
Ik wil de macht terug in de stiltecoupé, en de zwijgende meerderheid van de reizigers met mij. Wij willen verlossing van de herrie en de onaangepaste medemens.
U bent vast benieuwd naar de situaties die wij moeten doorstaan. Wel, dit is wat ik de afgelopen tijd heb getrotseerd: een meneer die tegenover me gaat zitten, zijn broodtrommel tevoorschijn haalt en in plaats van een geluidloze boterham met kaas een complete winterpeen gaat zitten wegknagen. Drie stukken van elk tien centimeter lawaai. Het klonk als een naaldenregen op mijn trommelvlies en ik ben er de hele reis onpasselijk van geweest. Toen de jongeman naast me er uiteindelijk iets van zei, wees de wortelboer hem op de pictogrammen boven de deur: hij belde niet en zei geen woord.
Ook een fraai geval was de vrouw van ommenabij de 35 die nota bene door de conducteur tot stilte werd gemaand. In plaats zich koest te houden, vertelde ze de man dat dat niet mogelijk was. “Ik praat echt de hele dag door, iedereen die mij kent weet dat.” Hij liet het erbij, maar toen bleek dat ze eigenlijk niets anders had gezegd dan ‘ik praat wanneer en waar ik wil’, kwam hij nog één keer terug. Het was drie minuten stil in de coupé, op het dwingende  gefluister van het kind na, en daarna was het weer als voorheen. Boze blikken van anderen werden in haar decibels gesmoord.
Of wat dacht u van de mevrouw die afgelopen winter, toen het zo allesvertragend vroor, midden in het compartiment een verhaal aanhief over de slechte koffie die zij even daarvoor gratis van uw mensen had gekregen. Ze emmerde maar door en toen ze erop gewezen werd dat ze in een stiltecoupé zat, was ze uiterst verbaasd. Ze wist niet ‘dat de stiltecoupé ook gold als het buiten van dit soort weer was’.
Met andere woorden: er wordt gemarchandeerd met het benul van stilte en dat kan zo niet langer. Wij moeten een daad stellen. Eentje die hout snijdt en die aan alle twijfel en frustratie een einde maakt. Daarom heb ik voor u nagedacht en het resultaat van die denkarbeid zal u bevallen: ik stel voor om de prijs voor een zitplaats in de stiltecoupé met vijftien procent te verhogen. Dus bovenop de normale ritprijs, voor zowel eerste als tweede klas. Op die manier betalen mensen voor hun rust, zullen zij praters en bellers meteen terechtwijzen, gaan lawaaimakers om die reden niet in de stiltecoupé zitten, is het geouwehoer over hoe stilte moet worden geïnterpreteerd voorbij en heeft u tevredener reizigers. Sterker, dan hebben we hier eindelijk ook Belgische toestanden in de trein. Een heerlijk vooruitzicht dat ik alvast in stilte vier.
Hopelijk kunt u dit verhaal zonder al te veel vertraging door de raad van bestuur loodsen, zodat het al na de zomervakantie ingevoerd kan worden. Zo lang hoeft dit helemaal niet te duren. Ik wens u daarbij veel wijsheid toe.

PS. Ik ben altijd een grote fan van de NS geweest.

Plaats een reactie