Geen categorie

Vroaar!

Het telefoontje van de goede vriend liet er geen misverstand over bestaan. Ik móest mee, als ik al andere plannen had dan was dat jammer, gewoon afzeggen, ik zou met hem naar de grote motorbeurs in de Martinihal gaan. Hij zou me inwijden in de bijzondere wereld van de gemotoriseerde tweewieler. In lyrische termen bezong hij wat me te wachten stond: honderden topmodellen, gloednieuwe types, de ene nog imposanter dan de andere. En nee, ik zou me geen moment vervelen.
De bedenktijd die me gegund was oversteeg de drie seconden niet en zo stonden we afgelopen zaterdag in een rij voor de kassa van de motorbeurs. Om ons heen mannen in motorpakken, leren jekkies en helaas in van die foeilelijke, felle motorracejassen vol met reclame. In mijn vrijetijdscolbertjasje stond ik er in ieder geval gekleurd op.
Er waren genoeg vrouwen onder de bezoekers, en dat was op zich curieus, want als ik op de beurs één ding heb geleerd, dan is het wel dat motormannen hun voertuig het liefst vergelijken met een vrouw. Een vergelijking overigens die niet zelden in het voordeel van de motor uitpakt, als ik de verhalen mag geloven. Ze prijzen hun tweewieler met overslaande stem en pinken een traantje weg als de glijpartij op de ringweg rond Luik ter sprake komt. Ze kunnen vol overgave vertellen waar ze samen zijn geweest en ik verdenk de meesten ervan -ook de stoere met tattoos- dat ze een foto van hun Kawa of Suzuki op het bureaublad van hun computer hebben staan. En is het niet de eigen, dan eentje die ze graag zouden berijden.
Ik zag verkneukelde mannen vertellen over de ritten door de Alpen en de Dolomieten en hoe ze die obstakels samen moeiteloos bedwongen. Niks geen pose, pure liefde.
Ik stelde me voor met welke meelijwekkende blikken hun vrouwen deze verhalen zouden aanhoren. Ik kon het vrijheidsgevoel van de motormuizen alleen maar rijmen met de plak waar ze thuis onder zitten. Niet dat ik te benijden ben met mijn rijbewijsje B en een brevet van onvermogen voor wat het vrouwen betreft, maar toch.
Toen we uiteindelijk de motoren en de verhalen van pk’s, tweetakt danwel viertakt, cilinderinhoud, topkoffer en onderkuip achter ons lieten en weer buiten stonden, besefte ik dat er achter iedere eenvoudige tweewieler een wereld schuilgaat. De eerstvolgende keer dat ik twee motorrijders elkaar zie groeten bij het passeren, weet ik wat ze bedoelen. Dan zeggen ze: jij en ik weten met welke rijkdom we onder onze kont door het leven gaan.

Plaats een reactie