Geen categorie

Wrick

Het is tegenwoordig volkomen geaccepteerd om overal over te drammen. Zint iets je niet, dan pols je je buren, vorm je een fanatiek clubje en bel je Hart van Nederland om je beklag uit te vergroten. Nieuwe verkeersdrempels? Weg ermee, want de auto’s remmen af en trekken op, en dat maakt alleen maar meer lawaai. Een bushokje aan de andere kant van de straat? Geen denken aan. De glasbak naast de speelplaats? Vragen om moeilijkheden, want waarom zetten ze geen glasbak in de wijk waar de burgemeester woont? Actie dus en niemand die raar opkijkt van dat soort burgerinitiatieven.
Het is me dan ook een volkomen raadsel waarom er niet een heleboel landgenoten zijn -bijvoorbeeld zij die oren hebben- die boos de straat op gaan om de aftocht te eisen van nieuwslezer Wrick Nieman. En tja, als niemand de kar trekt, sta ik maar weer als eerste op: Wrick Nieman moet zijn biezen pakken en opdonderen. Die onbetamelijke letterprakker moet onmiddellijk van de televisie worden gehaald. Zijn we die vreselijke uitspraak van die man niet spuugzat? Of moeten we voortaan maar gemakshalve toestaan dat als je een o leest, je een eu mag uitspreken?
Het is natuurlijk gelukkig volkomen helder dat het beantwoorden van deze vragen ten koste gaat van de man die Rubberen Robbie uitspreekt alsof het één doorlopende klank betreft. Ik heb eens een avondje op het internet zitten browsen -een woord dat er bij Wrick ook al niet lekker uitkomt- en daar kwam ik tot mijn opluchting en vreugde veel verwanten tegen. Er zijn dus meer mensen die plaatsvervangende ademhalingsproblemen krijgen als ze hem horen praten. Hoe hij zinnen op de toppen van zijn ademtocht laat eindigen, het is even angstaanjagend als medisch interessant. Het aandoenlijke geprak van klinkerparen, de aangezette dictie, de misplaatste ovurdrevunheid; het is allemaal even stuitend.
U leest wel, het raakt me bijzonder. En dan zullen er praktische vogels onder u zijn die zeggen: er zit een knop op je televisie, je hoeft het niet te zien, maar dan zeg ik: we hebben het hier wel over het nieuws en niet over een of andere spelshow. Het journaal is een basisbehoefte, geen gebbetje. Het is des te erger dat er zo achteloos met onze nieuwsvoorziening wordt omgesprongen. Ik hoef alleen maar Fred Emmer en Joop van Zijl in herinnering te brengen en ook u zult een weemoedige zucht slaken. De zucht die hoort bij de gedachte dat vroeger alles beter was. Of in ieder geval: toen alles nog normaal werd uitgesproken.
Je moet doen waar je goed in bent, maar Wrick trekt zich van die logica geen bal aan en wordt nieuwslezer. Het verhaal gaat dat Wrick, nadat RTL hem de baan van nieuwslezer cadeau had gedaan, naar zijn moeder is gefietst om haar te vertellen dat hij de nieuwe anchorman van RTL is. Zijn moeder, bij wie geen enkel spraakgebrek te bespeuren valt, verstaat Wrick tot drie maal toe niet en laat het erbij zitten om zijn plezier niet te vergallen. Moe Nieman moet later tot haar grote schrik via een uitzending van het halfachtjournaal vernemen dat haar zoon het nieuws leest.
Een uitzending zoals die van gisteravond. Onderwijsbond, minister Plasterk, Rouvoet, zomaar drie woorden die langskwamen. Wricks Rouvoet heeft een samengeknepen plof-t op het einde en een w aan het begin, Plastuwrk is menistuwr en de Onderwijsbond heeft een wijde ij vanwege de uwr die eraan voorafgaat. Het is niet alleen de r-klank die wordt verbasterd tot een aanhoudende uwr, het is ook de dubbele o die zorgen baart. Het lukt Wrick niet meer. De schone dubbel-o is in zijn hang naar purfectie een soort eu geworden. En dan horen we Wrick vertellen dat duh wrugewring zich zowrgen maakt ovur duh Neurd-Keureaanse kirnwapens. Het wordt zelfs grotesk als Wrick in een zin zowel Engelse als Nederlandse woorden moet voorlezen. Dan verliest zijn hypercorrectie het van het eigen klankinzicht. Ik hoor nog liever een varken dat vijf seconden verwijderd is van zijn ballen.
Ik haal pas weer adem als Wrick Hulga van Leuwr met het weeur heeft aangekondigd; aan de ene kant de uitgesproken nekslag en aan de andere kant de aankondiging van het einde van de strafexercitie. Dan is het waterboarden -een woord dat de kaken van Wrick alle kanten uit stuurt- gelukkig voorbij. En weer ben je net niet verzopen.
(Schiet me nu te binnen: zou Helga van Leur in het echt niet gewoon Helga van Loor heten? Zolang Wrick haar aankondigt, zullen we het in ieder geval nooit zeker weten).
Ik eis niet veel, ik zou graag een beschaafd sprekende nieuwslezer horen. Meer niet. Een voordehand liggende wens, in de categorie-geen lekke band hebben, water uit de kraan en ’s avonds de maan in het donker. Laten we dit in alle redelijkheid oplossen. Met elkaar moet het lukken.

Plaats een reactie